fbpx
 

Çfarë është ekofashizmi dhe pse nuk duhet të lëshojë rrënjë

Ivo Bosilkov

ivo bosilkov2Një qasje internacionaliste, universale dhe solidare është mënyra e vetme për të kapërcyer krizën mjedisore dhe klimatike, në rajon dhe më gjerë.

"E ardhmja nuk do të përbëhet nga betoni dhe çeliku, smogu dhe plastika, por nga pyjet, liqenet, malet dhe livadhet, sepse shoqëria e ndërgjegjshme për mjedisin e së ardhmes nuk do të jetë më në luftë me natyrën". Burimi i këtij citati frymëzues është manifesti i Brenton Tarant, njeriu që vrau 51 persona në Krajstçërç, Zelandë të Re, në marsin, vitin e kaluar në sulmin terrorist në një xhami në qytet. Si mund të dalë një mendim i tillë i thellë etik dhe përparimtar nga mendja monstruoze e një terroristi të djathtë ekstrem? Përgjigja është: Tarant e përcakton veten si një eko-fashist, ashtu si sulmuesi i El Pasos që vrau 22 njerëz disa muaj më vonë në Shtetet e Bashkuara.

Ekofashizmi është në thelb një bashkim ideologjik i aksiomës neo-naziste të epërsisë racore dhe ekologjisë. Fryti i këtij fenomeni është perceptimi i degradimit të mjedisit që ndodh për shkak të vendosjes së imigrantëve primitivë në vise ku një lidhje organike me natyrën mund të mbajë vetëm një popullsi indigjene dhe shpirtërore. Në thelb të kësaj pikëpamje është teoria e etnopluralizmi, sipas së cilit një territor i veçantë mund t'u përkasë vetëm atyre që posedojnë një prejardhje të gjatë të të parëve që rrodhën prej tyre. Përmirësimi kryesor i etno-pluralizmit është se përveç mbrojtjes së homogjenitetit të kulturës nga organet e jashtme, të huaja, ekofashizmi thekson edhe nevojën për të mbrojtur mjedisin prej tyre. Kjo është ajo që Tarant thekson në manifest, duke bërë thirrje për "autonomi etnike për të gjithë popujt, me fokus në ruajtjen e natyrës dhe rendit natyror".

Mjedisi i jetesës si prelud i gjenocidit

Ekofashizmi është një hap përpara nga e djathta kryesore, shumica e të cilëve relativizojnë, apo edhe mohojnë, degradimin global të mjedisit, por është një hap më larg se konservatorizmi klasik i orientuar drejt tregut sepse nuk tregon simpati deklarative për demokracinë. Përkundrazi, eksponentët e ekofashizmit haptas mbrojnë pezullimin e demokracisë në mënyrë që të sjellin nën kontroll ndryshimet klimatike. Vizioni i ideologut eko-fashist finlandez Pentie Linkola për revitalizimin e mjedisit nënkupton në mënyrë të qartë një organizim totalitar të shoqërisë, në të cilën disiplinimi, ndalimi dhe shtypja praktikohen nga një qeveri e centralizuar që kontrollon plotësisht aktivitetet e qytetarëve.

Por ekofashizmi tejkalon autoritarizmin ekstrem. Në një nga deklaratat e tij më të diskutueshme, Linkola thotë se "kur barka e shpëtimit është e mbushur dhe njerëzit ende po përpiqen të hipin në varkë, kapiteni që ka dashurinë dhe respektin për jetën do të marrë sëpatën në duar dhe do t'i presë duart atyre që mbajnë varkën". Për ekofashistët, gjenocidi është një mjet i ligjshëm për të shpëtuar planetin, duke pasur parasysh besimin se mbingarkesa (e cila vjen nga imigrimi) është shkaku kryesor i varfërimit të kapaciteteve natyrore dhe përdhosjes së natyrës amë. Kështu, në emër të rendit më të lartë, lejohen dëbimet dhe kampet e përqendrimit, Gulazi dhe ekzekutime, derisa të realizohet versioni modern i idesë së Lebensraumit i viteve 1940.

Ekofashizmi në vendin tonë

Një skenar i tillë është larg nga trillimet shkencore, megjithëse kështu duket në pamje të parë. Kërkimet shkencore në fushën e psikologjisë politike kanë sistemuar prej kohësh dinamikën në të cilën perceptimi i kërcënimit ekzistencial animon instinktet shoviniste, të cilat në mënyrë të pashmangshme ia hedhin fajin "tjetrit". Dëshira për të shpëtuar "atë që është e tyrja" përforcon identitetin shoqëror njerëzor, një nënprodukt i stereotipizimit dhe dehumanizimit të të gjithë atyre që janë të ndryshëm. Në të njëjtën kohë, mjedisi i krizës po shkakton një rritje të mbështetjes së përgjithshme për një dorë të fortë midis udhëheqësve, të cilët i premtojnë njerëzve rikthim të rendit dhe sigurisë, dhe kështu edhe shëndet..

Sto e ekofasizmot i zosto ne smee da pusti korenBurimi: vecer.press

Për shkak të kontekstit të brendshëm politik dhe krizës reale mjedisore, Maqedonia është një zonë veçanërisht e rrezikshme për zhvillime të tilla. Fillimet e proceseve të tilla tashmë manifestohen në forma të ndryshme. Komentet po qarkullojnë rregullisht në rrjetet sociale duke akuzuar Romët "e pacivilizuar" për ndotjen e ajrit me djegien e parketit, gomave dhe plastikës. Problemi mjedisor ushqen urrejtjen edhe tek shqiptarët. Ata presin pyje, hedhin mbeturina dhe ndërtojnë pa leje, thotë rrëfimi që përshtatet në mënyrë të përsosur në klishenë nacionaliste për një fis të huaj të prapambetur që nuk ka respekt për tokën ku jeton. Bashkëpunuese me këta ekuivalentë lokalë të "emigrantëve" është Evropa, e cila na dërgon mbeturina toksike për të shkatërruar gjenin tonë. Zgjidhja për "mishin e egër" brenda, dhe “babaroga” gjeopolitike jashtë, natyrisht, është ekofashizmi.

Rezistencë vertikale në vend të ndarjes horizontale

Por kjo zgjidhje është krejtësisht absurde, sepse e shpërfill plotësisht faktin që pa drejtësi sociale nuk mund të ketë drejtësi mjedisore. Kur ta kuptojmë këtë fakt, do të ndërgjegjësohemi se romët ngrohen me materialeve toksike sepse janë të zhytur në varfëri dhe të harruar në kufijtë e shoqërisë, ndërsa shqiptarët bëjnë të njëjtën gjë si maqedonasit, për të njëjtat arsye strukturore socio-ekonomike. Sa i përket mbeturinave, mbyllja e kufirit të importeve nuk do të parandalojë oligarkinë kriminale të vendit të djegin mbeturinat që prodhon vetë. Ajo që ishte menduar për ne, thjesht do të orientohet në Shqipëri, Kosovë dhe Bullgari, dhe grimcat që do të vijnë nga djegia e saj nuk do të qëndrojnë në kufijtë e vizatuar në tokë.

Dhe kjo përfshin përgënjeshtrimin e ekofashizmit. Slogani i tij më famëkeq, me origjinë nga Gjermania naziste, është "gjaku dhe toka", duke shprehur dëshirën për kombet e përbërë vetëm nga popuj indigjenë në territoret gjeografike të ruajtura në bazë të parimeve mjedisore. Por ironi e kësaj parulle është se gjaku i të gjithë njerëzve është i njëjtë, dhe toka nuk mbaron kurrë aty ku pronari i përkohshëm vendosi në mënyrë arbitrare. Prandaj, një qasje internacionaliste, universale dhe solidarie është mënyra e vetme për të kapërcyer krizën mjedisore dhe klimatike, në rajon dhe më gjerë.

Për të materializuar këtë qasje, është e nevojshme që të përfundohet zhvendosja e përgjegjësisë horizontalisht nga një komb në tjetrin, sepse një praktikë e tillë është ekskluzivisht për elitat politike dhe të biznesit. Kjo është arsyeja pse e vetmja rezistencë racionale është vertikale, që synon kastën e privilegjuar që shfrytëzon në mënyrë të pasaktë burimet, riprodhon konsumatorizmin dhe nënshtron njerëzit e zakonshëm kundrejt vullnetit të tyre, kudo. Në kohë ideologjish të përziera, ne duhet të veçojmë kriminelët e vërtetë nga viktimat nëse duam demokraci dhe një mjedis të shëndetshëm në të njëjtën kohë.

Ju lutemi lexoni rregullat para se të komentoni ose para se të merrni përmbajtjen
Vërejtje: Mendimet dhe qëndrimet e këtij shkrimi janë të autorit dhe nuk i reflektojnë pozicionet e Institutit për studime komunikuese e as të donatorit.

Пиротехничка влада
Што е екофашизмот и зошто не смее да пушти корен
 

Коментари

Моментално нема коментари. Биди прв со својот коменат!
Анонимен
Четврток, 27 Февруари 2020
  • Блогирај +

    Приклучете се кон тимот соработници и предложете тема или испратeте текст, со Ваша фотографија и куса биографија на info@iks.edu.mk.Повеќе

  • Насоки +

    Текстовите треба да имаат помеѓу 900 и 1300 зборови и да бидат напишани во куси пасуси, во разбирлив и неформален стил. Повеќе

  • Преземи +

    Содржината на блогот е слободна за споделување и читателите можат да оставаат разумни и конструктивни коментари на блоговите. Повеќе

  • 1

Следете не