Се крчка решение за името по примерот на Договорот со Бугарија

проф. д-р Ѓорѓи Спасов

Gjorgji Spasov 200x250Потпишување договор за добрососедство со Грција, по примерот со Бугарија, на Грција ѝ обезбедува гаранција од немeшање во внатрешните работи, а не задира во идентитетот на македонската нација.

Министерот за надворешни работи на Грција Коѕијас, во разговор со Никола Груевски изјавил дека „разликите околу името со Грција можно е да бидат надминати по примерот на Договорот за пријателство што го постигна Македонија со Бугарија“. Оваа изјава на Коѕијас е добар индикатор за тоа што би било прифатливо за Грција, а што не задира во идентитетот на македонската нација и држава.

Кога Коѕијас рекол (ако рекол) дека едно такво решение би можело да биде излез и во спорот околу името со Грција, веројатно мислел на тоа дека употребата на зборот Македонија во името на нашата земја треба јасно да означува нешто друго за разлика од античка Македонија или од целата територија на географскиот регион Македонија. А тоа значи дека и за нив не е спорна употребата на придавката „македонски“ од наша страна за јазикот или за било што друго кога е појаснето дека е тоа така според Уставот на нашата земја, односно дека е тоа наша автономна определба, наше изјаснување и национално чувство. Со тоа тој всушност рекол дека ние треба да престанеме од Грција да бараме таа да ни ги признава јазикот или идентитетот бидејќи за тоа не се преговара, ниту е таа надлежна за тоа. Во оваа смисла, Коѕијас неодамна изјавил дека „Никогаш не сум кажал дека спорот околу името е поврзан со јазикот или со други прашања.“

Ова значи дека ако се постигне компромис, со додавка која „јасно ќе ја разликува“ државата Македонија од територијата на Античка Македонија и на регионот Македонија, сите други прашања ќе бидат надминати со потпишување на Договор за пријателство и добрососедство меѓу Грција и Македонија со истите или со слични формулации и членови каков што е и Договорот со Бугарија.

Нова состојба во Грција и Македонија

Постигнувањето компромис за разликите околу името, во изминатите 27 години беше блокирано од двете страни заради различни причини. Но, во меѓувреме се случија три нешта.

Прво. Во писмо до генералниот секретар на ОН, испратено од тогашниот министер за надворешни работи Антонио Милошоски во 2008 година, Македонија објави дека „покрај сите отстапки кон Грција од страна на Македонија, со цел да се најде решение за разликите околу името, била и понудата од македонска страна, пред самитот на НАТО во Букурешт да се прифати име на земјата за меѓународна употреба кое би гласело „Република Македонија (Скопје)“, кое, ако би било прифатено од Грција, би се ставило на референдум за усвојување од страна на граѓаните на Македонија“. Тоа беше знак дека тогашниот премиер Груевски и тогашниот претседател на државата Црвенковски, иако потоа тоа беше демантирано од Груевски, официјално се согласиле на уставното име, за меѓународна употреба, да му се додаде географска одредница, со цел да биде надминат спорот со Грција.

Второ. Во меѓувреме и во Грција беше постигнат нов национален консензус за разликите околу името и беше објавено дека за Грција би било прифатливо „сложено име“ во кое ќе биде содржано името Македонија.

И трето. По поразот на националистичката политика на Груевски на 11 декември 2016, стана јасно дека новата власт во Македонија е подготвена да се бара решение за разликите околу името со кое нашата земја ќе гарантира дека нема иредентистичи намери, односно територијални претензии кон било кој сосед, ниту аспирации да го присвојува античкото минато и во него да ги бара корените на современата македонска нација, која реално има словенски корени и говори македонски јазик како дел од словенската група на јазици.

resenie za imeto po primerot na dogovorot so BG

Груевски немал непомирливи разлики околу името со сегашната власт

Наспроти долгогодишната националистичка реторика на Груевски во стилот: „глава даваме - име не даваме“, од бомбите на Заев граѓаните дознаа и дека во разговор меѓу Мијалков, Груевски и Антонио Милошоски, се разговарало да ѝ се понуди на Грција компромис околу име „Независна Република Македонија (Горна)“ или нешто слично на тоа.

Со тоа, стана јасно дека наспроти јавно „непомирливите разлики“ меѓу сегашната власт и опозицијата која сега ја води Груевски, постои голема блискост во гледањата околу тоа како би можел да биде решен овој проблем, за Македонија да стане членка на НАТО и на ЕУ.

По поразот на Груевски на парламентарните, а особено на локалните избори, постои поголем оптимизам за решавање на овој проблем и во Грција. Грчкиот министер Коѕијас неодамна дури изјави дека „би било добро тој проблем да се реши во следните шест месеци бидејќи потоа Грција влегува во нов изборен циклус“.

Некои од светските медиуми наведуваат и дека решението за името би можело да биде една од додавките кои се споменувале досега на преговорите, како: Горна, Нова или Северна.

Бидејќи сега е познато дека под покровителство на Метју Нимиц во ОН се разговара само за разликите околу името и за ништо друго, останува да се изнајде формулација за меѓународно име на Македонија.

Поволни геополитички околности

Новата влада на Македонија ја има привилегијата за исчекор во таа насока и заради меѓународните околности. САД и натаму сметаат дека „линијата на огнот меѓу Русија и Македонија минува низ Македонија“ и тие се заинтерсирани за итно решавање на овој спор кој ја спречува Македонија да стане членка на НАТО и со тоа ја спречува и конечната стабилизација на Балканот. А ЕУ, по Брегзит и соочувањето со криза во сопственото опстојување, е исто така заинтересирана за исчекор со кој ќе се откочи процесот на нејзиното проширување. Оттука, европаратеникот Иво Вајгл веќе навестува дека се постигнати некакви начелни договори со лидерите на парламентарните партии од Македонија да се сретнат и да разговараат во комплексот Жан Моне во близина на Париз, каде што треба да се постигне договор меѓу нив за сериозен исчекор во насока на приклучувањето на Македонија кон ЕУ.

Фаќајќи го возот на промените и претседателот Иванов, кој до вчера зборуваше „гледај Русија - пиши Македонија“ и на кого срцето му чукаше за Ердоган, деновиве даде интервју за англискиот дневник „Телеграф“ во кое ја потсетува ЕУ на „руската опасност за Балканот“ и дека отсуството на ангажман на ЕУ на Балканот било повик за Русија и Кина да го заземат тој простор.

Премиерот Заев, пак, веќе изјави дека Метју Нимиц е поканет да ја посети Македонија до крајот на ноември со цел да продолжат и да се забрзаат разговорите за разликите околу името меѓу Грција и Македонија.

Се` на се`, се крчка решение за проблемот со името. Тоа го најaвува и потпретседателот на Владата Бујар Османи, кој деновиве изјави дека „спорот со името ќе се реши многу бргу“.

Секако, оваа одлука и целиот овој процес нема да бидат лесни за новата влада. За решавање на овој спор, на премиерот Заев ќе му биде потребна исто толкава храброст каква што покажа за победа на националистичкиот режим на Груевски. Но, откако Заев со својот тим во мошне кус рок од формирањето на владата успеа да ги подобри односите со соседите, да добие меѓународна поддршка за својата политика и да обезбеди внатрешна кохезија во земјата преку концептот „едно општество за сите“, правењето исчекор во насока на решавање на овој најзначаен проблем за Македонија ќе значи стабилизирање на сите придобивки од новата влада досега и ново поглавје во историјата на Македонија.

Поддршка од меѓународната јавност и од граѓаните

Затоа, откако Заев и тимот околу него ќе се убедат дека постои некое, за нас и за Грците, прифатливо решение, тогаш не треба да одолговлекуваат со разговорите.

Прво.  Македонија,  од пасивна треба да премине во активна позиција за решавање на овој спор и владата наместо да чека предлози како досега, да излезе јавно и да ја соопшти новата ненационалистичка позиција на Македонија, со која изразува подготвеност за изнаоѓање решение за спорот околу името, но и решителност за одбрана на јазикот кој во графата на ОН веќе е впишан како македонски, и за одбрана на (славјанскиот) македонски национален идентитет.

Второ. Врз основа на нашата јасна и јавна позиција да се преземе активност за добивање поддршка кај соседите, во меѓународната јавност, но и да се осмисли цела комуникациска стратегија за ослободување на дел од македонската јавност од неоснованите стравови за губење на идентитетот на нацијата.

И трето. Треба да се бара што е можно поширока согласност и поддршка од граѓаните на Македонија, но не треба да се стане заложник на сили кои не сакаат да го решат ова прашање и тие да бидат „изговорот“ за неделување.

Сепак, треба да се почитува јавно дадениот збор и да им се соопшти на граѓаните дека без нивна масовна поддршка на референдум, нема да се наметнуваат политички решенија за ова чувствително прашање и дека можеби набргу ќе имаат можност да се изјаснуваат околу тоа „Дали прифаќаат Република Македонија во меѓународните односи да го користи името - на пример – „Република Македонија (Горна)“ - и да ја отстрани последната пречка за влез во НАТО и на ЕУ?“.

Ве молиме прочитајте ги правилата пред да коментирате или превземате
Напомена: Мислењата и ставовите во оваа статија се на авторот и не ги одразува позициите на Институтот за комуникациски студии ниту на донаторот.

Надминување на сопствената авторитарност за имунит...
Предизвици за Владата од рецидивите на заробената ...
 

Коментари 12

Анонимен - Проф. од Правен Факултет on Петок, 10 Ноември 2017 15:00

Треба да дојдеме до меѓународно признавање преку ОН со преименување на референцата бивша југословенска Република Македонија во уставното име Република Македонија. Тоа во меѓународаната политичка теорија е процес познат како меѓународна легитимизација, каде државата со признавањето од другите земји стекнува легитимитет (и државност). Во случајот со Македонија, како полноправна членка на ООН, потребно за воспоставување уставното име во ООН, е само просто мнозинство од државите членки од присутните и кои гласаат (просто мнозинство во салата на Генералното Собрание на ООН). Во македонскиот случај, бројката на држави кои нѐ признале под уставното име е 133. Бројката е сосема доволна за да се постигне простото мнозинство од држави-членки од присутните кои гласаат за предметите кои не се од суштинско значење за ООН. Во салата на Собранието сигурно нема да има повеќе од 100 држави, а тоа значи дека во таков случај ни треба поддршка од само 51 држава-членка. Оваа цифра Македонија лесно може да ја оствари со лобирање.

Треба да дојдеме до меѓународно признавање преку ОН со преименување на референцата бивша југословенска Република Македонија во уставното име Република Македонија. Тоа во меѓународаната политичка теорија е процес познат како меѓународна легитимизација, каде државата со признавањето од другите земји стекнува легитимитет (и државност). Во случајот со Македонија, како полноправна членка на ООН, потребно за воспоставување уставното име во ООН, е само просто мнозинство од државите членки од присутните и кои гласаат (просто мнозинство во салата на Генералното Собрание на ООН). Во македонскиот случај, бројката на држави кои нѐ признале под уставното име е 133. Бројката е сосема доволна за да се постигне простото мнозинство од држави-членки од присутните кои гласаат за предметите кои не се од суштинско значење за ООН. Во салата на Собранието сигурно нема да има повеќе од 100 држави, а тоа значи дека во таков случај ни треба поддршка од само 51 држава-членка. Оваа цифра Македонија лесно може да ја оствари со лобирање.
Анонимен - Академик on Петок, 10 Ноември 2017 21:02

Се додека не се примени Стратегијата за името на проф. д-р Игор Јанев во Генералното собрание на ООН и Меѓународниот Суд на Правда проблемот со името нема да се реши! Се друго е празна прикаска. Споровите за државните имиња во меѓународното право не постојат.

Се додека не се примени Стратегијата за името на проф. д-р Игор Јанев во Генералното собрание на ООН и Меѓународниот Суд на Правда проблемот со името нема да се реши! Се друго е празна прикаска. Споровите за државните имиња во меѓународното право не постојат.
Анонимен - Рада on Сабота, 11 Ноември 2017 11:19

Споровите за државните имиња во меѓународното право не постојат. Нема примена на името.

Споровите за државните имиња во меѓународното право не постојат. Нема примена на името.
Анонимен - Вилен on Сабота, 11 Ноември 2017 09:19

Термините Горна е Северна имаат географска одредница. Додека терминот Нова, нема и треба да се отфрли од понатамошна употреба во преговорите и во пишување на предлозите.

Термините Горна е Северна имаат географска одредница. Додека терминот Нова, нема и треба да се отфрли од понатамошна употреба во преговорите и во пишување на предлозите.
Анонимен - SMK on Сабота, 11 Ноември 2017 14:13

Ние веќе имаме поинакво име, а тоа е Република Македонија (кај Грците е Македонија, во антиката беше монархија и империја Македонија). Државите немаат ексклузивни права на ИМИЊА. Споровите околу државните имиња на постојат! Право на избор на сопственото државно име е СУВЕРЕНО право исто како и право да се ПОСЕДУВА име или ПРАВНИОТ ИДЕНТИТЕТ. т.е. Правниот идентитет еднакво државното име , според меѓународното право! Зошто: ПРАВНИОТ ИДЕНТИТЕТ е нужен (основен и есенцијален) ЕЛЕМЕНТ на ПРАВНИОТ СУБЈЕКТИВИТЕТ т.е. правното лице. (ПРАВНИОТ СУБЈЕКТИВИТЕТ е натаму основен елемент од државноста). Оттаму спор НЕ ПОСТОЈИ, а нема основа ниту за квалификација ИРЕДЕНТИЗАМ, која е импутирана од Грција, или крадење и фалсификување име! Со преговорите ние сами се фаќаме во Грчката стапица, бидејќи однадвор се креира импресија дека ние сме ВИНОВНИ! Тие што не се виновни (читај виновни за иредентизам, наводно) не би преговарале за едно суверено правно кое е во внатрешната надлежност (на секоја држава)! Преговорите треба да се прекинат и да се покрене Националната Стратегија за ИМЕТО во ООН.

Ние веќе имаме поинакво име, а тоа е Република Македонија (кај Грците е Македонија, во антиката беше монархија и империја Македонија). Државите немаат ексклузивни права на ИМИЊА. Споровите околу државните имиња на постојат! Право на избор на сопственото државно име е СУВЕРЕНО право исто како и право да се ПОСЕДУВА име или ПРАВНИОТ ИДЕНТИТЕТ. т.е. Правниот идентитет еднакво државното име , според меѓународното право! Зошто: ПРАВНИОТ ИДЕНТИТЕТ е нужен (основен и есенцијален) ЕЛЕМЕНТ на ПРАВНИОТ СУБЈЕКТИВИТЕТ т.е. правното лице. (ПРАВНИОТ СУБЈЕКТИВИТЕТ е натаму основен елемент од државноста). Оттаму спор НЕ ПОСТОЈИ, а нема основа ниту за квалификација ИРЕДЕНТИЗАМ, која е импутирана од Грција, или крадење и фалсификување име! Со преговорите ние сами се фаќаме во Грчката стапица, бидејќи однадвор се креира импресија дека ние сме ВИНОВНИ! Тие што не се виновни (читај виновни за иредентизам, наводно) не би преговарале за едно суверено правно кое е во внатрешната надлежност (на секоја држава)! Преговорите треба да се прекинат и да се покрене Националната Стратегија за ИМЕТО во ООН.
Анонимен - До Никовски on Вторник, 12 Декември 2017 22:06

ОДГОВОР НА НЕБУЛОЗИТЕ И НЕЗНАЕЊЕТО НА РИСТО НИКОВСКИ ОБЈАВЕНИ ВО МКД НА 4. Декември 2017. Под насловот: „Нема решение за името преку Генералното собрание на ООН, предлог меморандум“
https://www.mkd.mk/kolumni/nema-reshenie-za-imeto-preku-generalnoto-sobranie-na-oon-predlog-memorandum
Во својот краток текст со насловот „Нема решение за името преку Генералното собрание на ООН, предлог“ Ристо Никовски се обидува да да критикува мојот пристап со кои се нуди решение за воспоставување уставното име Република Македонија во ООН. Во првиот параграф тој вели дека „Со Игор Јанев веќе сме дебатирале околу (не)можноста Македонија да го реши проблемот со своето оспорувано име преку Генералното собрание на ООН (ГС).“ и дека „неговиот најнов текст објавен на МКД.мк, за жал, не нуди решение.“ Се гледа уште од прва реченица дека Никовски не знаел и непратил писаниа на Игор Јанев, не се работи за „нов“ труд, туку еден драфт направен за потребите на кабинетот на К. Глигоров. уште 1999. г. кои е објавен во во првата половина на 1999 .г. во Нова Македонија. Со други зборови, тој не е најновиот труд, туку најстарата верзија објавена уште 1999. од Слободан Чашуле кои беше Генерален директор на Нова Македонија. Во тоа време во оптек беше и непрецизен израз „референтно име“ бидејки дипломатијата луташе во магла со неразбирање на проблекот со името.
Ристо Никовски потоа во истиот арогантен стил наставува да напага, како да се работи за некој голем експерт за името. Тој вели: „Јанев а апсолутно во право дека Советот за безбедност на ООН ја остави Македонија без целосен меѓународен правен идентитет, дека е тоа понижувачко за земјата бидејќи ја прави нерамноправна на меѓународната сцена, дека се навлегува во областа на нашите неотуѓиви права, дека грчките барања немаат основа во меѓународното право, дека името мора да биде еден од најзначајните приоритети на нашата надворешна политика... Меѓутоа, тој воопшто не е во право кога зборува за „референтно име“ (а ја споменува и кратенката која е бесмислена и навредлива, а ја „измислија“ Грците а не ООН) и за обврската на Македонија да преговара со Грција околу името. Во резолуцијата 817/93 нема ништо од тоа.“ Од овие реченици се гледа дека амбасадор Никовски воопошто не разбира разликата мегу правниот идентитет и правниот субјективитет. Не се работи како сшто вели Ристо Никовски „без целосен правен идентитет“, туку „без целосен правен субјективитет“. Овие појмови тој ги меша, бидејки не разбира дефиниција на правниот субјективитет. Произлегува од критиката на Никовски дека тој незнае ниту елемнтите на правниот субјективитет, а веројатно не разбира поим на мегународно-правната личност. Оттаму, не зачудува дека тој и не знае дека „референцата“ е деноминацијата, и од правна гледна точка не е битно дали рефернацата е во скратената верзија или е во целосна нескратената верзија. С о други зборови следи критика од Никовски, кој за жал со најниско познавање на право (а тој и не е правник) се обидува да полемизира со мене кој сум автор на десетина монографији во областите на мегународното право и дипломатијата. Она што е загрижувачки е дека такво лице без ниту еден научен труд во признаена научната периодика фигурира како „експерт“ за името мегу голем дел од нашиве полуписмени новинари кој креираат домашното јавно мислење.
Понатаму, бедната критика на Никовски продолжува вака: „ Прво, референцата, која гласи „поранешна југословенска Република Македонија“ има мали букви “п“ и “ј“ што значи дека тие не се дел од никакво име. Ако беа, ќе беа големи букви. Второ, СБ на ООН нема никаков мандат ни право некого да прекрстува и затоа референцата не е никаква деноминација, како што Јанев редовно тврди. Таа е некаков код, точно „референца“ како да се ословува нашата земја, бидејќи ја обезличија. Трето, во резолуцијата никаде не се спомнува зборот „преговори“. Така е бидејќи СБ не може од некого да бара да преговара за своето име. Тоа е секако целта на резолуцијата, ама користениот речник е прецизен и за нас - поволен. Нема никаква потреба ние да го влошуваме што, инаку, масовно се прави во земјава.“ За жал Никовски сега сака да ја истакне својата голема дипломатска стручност преку буквите (букви “п“ и “ј“), или нивната карактеристика (голема или мала буква). Ова, по себе не засужува коментар. Исто така од фактот што Никовски не знает за поим „деноминација“ кои е прифатен и во мегународната научна периодика (AJIL, 1999. No1) произлегува дека амбасадорот воошто не барата со основните правни појмови. Во оваа смилса би му советовал да пред да пишува за ваквата стручна тематика прочита некој учебник од областа Вовед во право или Методологија на правото, ако веке нема прочитано ниту еден учебник по мегународното право. Еве да му појасниме на Никовски. Референцата или деноминацијата било како да е напишана, со мали или големи букви, е еднакво нелегална како наметнатиот назив. Ние со резолуцијата на Советот за Безбедност 817 и Резолуцијата на Генералното собрание 47/225 сме принудени да преговараме и во мегувреме да ја носиме референцата односно деноминацијата. Ова е потврдено во мегународната научна периодика (AJIL, 1999. No1) . Понатаму, проблемот со името од 1994. не е веке во надлежност на Советот за Безбедност. Оттаму, проблемот во овој момент не е безбедносно прашање! Ова значи дека ние можеме да го покренем во Генералното собрание на ООН и со потребната политичка воља можеме да воспоставиме уставното име Република Македонија во ООН.
Понатаму, загрижувачки е што Никовски не знае дека разговорите за ваквите прашања од внатрешната јурисдикција се секогасш во дипломатијата ПРЕГОВОРИ, бидејки никој без обврска не би ни помислил да преговата за вкавите уставно дефинирани прашања. Ова се јасно гледа и од пресудата во корист на Македонија, каде на сите места се вели „преговори“, а ниру на едно место во целата пресуда не се спомнува поим „ разговори“.

Понатаму, во следниот пасус, загрижувачки е што Никовски наивно мисли дека „Тоа беше меѓународен заговор против Македонија, без никој да нѐ поддржи.“ , потоа вели „Јанев, меѓутоа, воопшто не е во право дека проблемот можеме да го решиме преку Генералното собрание.“ Одговорот на оваа конструкција од Никовски е следната. Јанев своите заклуцчоци ги објавил во врвните светски списаниа, а Никовски само во своите колумни, претезжно во домакедонски медиуми, каде како што знаеме поминува се. Со ваквите погледи Никовски се обидува да прави авторитет мегу луге кои не се од струка, почнувајки од уметниците како такви од група Македонски манифест, па до функционери од нивото на претседател Иванов, кои како прифесор на Правен факултет нема речиси никакава ескпертиза во обалста на мегународното право.

Крунското тнр. „Објаснување” на Никовски е едноставно: “ сѐ додека “случајот“ е во надлежност на Советот за безбедност, Генералното собрание нема никакви ингеренции да постапува. И некој да се обиде да отвори процедура во ГС, од СБ ќе им „јават“ дека сѐ уште трае медијација во нивен ангажман, дека прашањето има безбедносен карактер и – да се држат по страна. ГС нема можност да го игнорира тоа.“ Само од овој став јасно се гледа дека Никовски, не само што не го познава мегународното право, туку воопшто не јапознава ни мегународната политика и дипломатија. Тој едноставно не знае каде е надлежност! Прашање за името не е во надлежност на Совет за безбедност, туку е во надлежност на Секретаријатот на ООН односно на Генесек. Ова прашање за името, со ваквото (не)известување, не е било, ниту е можело да биде во надлежност на Советот за Беѕбедност на ОН. Ке повториме, од 1994, веке не се поднесуваат Извештаии за ова прашање до Советот за Беѕбедност на ООН.
Но, во Македонија домашната главнонеедуцирана или неписмена јавност може и со ваквите глупости да се излаже. Понатаму, Никовски продоложува со иститете небулозни заклучоци. Тој вели: „Договор со Грција, кој би бил и минимално поволен за Македонија, објективно – не е возможен. Затоа, сите наши напори мора да се концентрирани во Њујорк ама во СБ, каде е проблемот и отворен и каде мора да се затвори, а не во ГС.“ Од ова се гледа дека Ристо Никовски, покрај се друго изнесено во претходниот дел за неговите заблуди, не знае дека: Одлуката за носење деноминцаијата (референцата) е направена во Генералното собране, а на предлогот на Советот за безбедност! Со други зборови тие се и таквите се нашиве експерти, од типот Никовски и слични во кабинтетие на премиери и претседатели, кои еве не знаат, ниту кои ни ставил „референцата“, а камоли што треба да се направи.
На крај на оваа комична тнр. „полеика“ Ристо Никовски ниди и решение за името во вид на еден Мемрандум“. Тој предлог меморандум кои бара „вракање“ на името во ООН е како заклучувам целосно нестручно напишан, почнувајк од самиот назив. Имено, ние не „вракаме име“, бидејки се уште немаме име туку само наметната референца или деноминацијата. За да не трошим редови и своето (и ваше) време, ке обрнам внимание дека меморандумот на Никовски бара и „отштета“, од што уште еднаш се гледа крајно непознавање на мегународното право, па и дипломатијата. Од една страна Никовски вели дека во Советот за безбедност не чекаат сили кои се на Грчка страна (претпоставувам САД (според него)) кои ке блокрааат се од наша страна, а од друга страна Никовски очекува да ни излезаат во пресрет токму Генесек и Советот за безбедност! Но понатамошно полемизирање со Никовски е очигледно губење време, и мое и туге. Тој како советник на претходната Власт (претседател или премиер) можеше да иницира акција со таков меморандум.
Но, цел беше да се урне мојот авторитет во областа на името и да се восопотави нов „експерт за името“ лојален на претседател и Иванов и Груевски. Со две-годишно повоторување дека идеите на Игор Јанев не функциоцираат, тој направи алиби претходаната Власт ништо да не прави на овој план, а за себе избори статус „експерт за името“ од доверба на претседателот и ВМРО.

За крај, наместо измислување топла вода од тнр. експерти, Македонската Влада требаше само да ја копира страатегијата на Косово или Палестина односно да ја да премини мојата статегија за колективното признавање на уставното име во ООН.
Она што Ристо Никовски круцијално не го разбира е дека : Споровите за дрзжавното име наможаат да постојат ни во мегинародното право, ниту во мегународната практика . Ова мегутоа, како што можав да приметам, не го разбираат ниту премиерите на Македонија односно државниот врв, вклучувакји го и претседателот Иванов, што се гледа од нивните ставови врзани за преговорите за името односно, односно според нив “разговорите за името“.



ОДГОВОР НА НЕБУЛОЗИТЕ И НЕЗНАЕЊЕТО НА РИСТО НИКОВСКИ ОБЈАВЕНИ ВО МКД НА 4. Декември 2017. Под насловот: „Нема решение за името преку Генералното собрание на ООН, предлог меморандум“ https://www.mkd.mk/kolumni/nema-reshenie-za-imeto-preku-generalnoto-sobranie-na-oon-predlog-memorandum Во својот краток текст со насловот „Нема решение за името преку Генералното собрание на ООН, предлог“ Ристо Никовски се обидува да да критикува мојот пристап со кои се нуди решение за воспоставување уставното име Република Македонија во ООН. Во првиот параграф тој вели дека „Со Игор Јанев веќе сме дебатирале околу (не)можноста Македонија да го реши проблемот со своето оспорувано име преку Генералното собрание на ООН (ГС).“ и дека „неговиот најнов текст објавен на МКД.мк, за жал, не нуди решение.“ Се гледа уште од прва реченица дека Никовски не знаел и непратил писаниа на Игор Јанев, не се работи за „нов“ труд, туку еден драфт направен за потребите на кабинетот на К. Глигоров. уште 1999. г. кои е објавен во во првата половина на 1999 .г. во Нова Македонија. Со други зборови, тој не е најновиот труд, туку најстарата верзија објавена уште 1999. од Слободан Чашуле кои беше Генерален директор на Нова Македонија. Во тоа време во оптек беше и непрецизен израз „референтно име“ бидејки дипломатијата луташе во магла со неразбирање на проблекот со името. Ристо Никовски потоа во истиот арогантен стил наставува да напага, како да се работи за некој голем експерт за името. Тој вели: „Јанев а апсолутно во право дека Советот за безбедност на ООН ја остави Македонија без целосен меѓународен правен идентитет, дека е тоа понижувачко за земјата бидејќи ја прави нерамноправна на меѓународната сцена, дека се навлегува во областа на нашите неотуѓиви права, дека грчките барања немаат основа во меѓународното право, дека името мора да биде еден од најзначајните приоритети на нашата надворешна политика... Меѓутоа, тој воопшто не е во право кога зборува за „референтно име“ (а ја споменува и кратенката која е бесмислена и навредлива, а ја „измислија“ Грците а не ООН) и за обврската на Македонија да преговара со Грција околу името. Во резолуцијата 817/93 нема ништо од тоа.“ Од овие реченици се гледа дека амбасадор Никовски воопошто не разбира разликата мегу правниот идентитет и правниот субјективитет. Не се работи како сшто вели Ристо Никовски „без целосен правен идентитет“, туку „без целосен правен субјективитет“. Овие појмови тој ги меша, бидејки не разбира дефиниција на правниот субјективитет. Произлегува од критиката на Никовски дека тој незнае ниту елемнтите на правниот субјективитет, а веројатно не разбира поим на мегународно-правната личност. Оттаму, не зачудува дека тој и не знае дека „референцата“ е деноминацијата, и од правна гледна точка не е битно дали рефернацата е во скратената верзија или е во целосна нескратената верзија. С о други зборови следи критика од Никовски, кој за жал со најниско познавање на право (а тој и не е правник) се обидува да полемизира со мене кој сум автор на десетина монографији во областите на мегународното право и дипломатијата. Она што е загрижувачки е дека такво лице без ниту еден научен труд во признаена научната периодика фигурира како „експерт“ за името мегу голем дел од нашиве полуписмени новинари кој креираат домашното јавно мислење. Понатаму, бедната критика на Никовски продолжува вака: „ Прво, референцата, која гласи „поранешна југословенска Република Македонија“ има мали букви “п“ и “ј“ што значи дека тие не се дел од никакво име. Ако беа, ќе беа големи букви. Второ, СБ на ООН нема никаков мандат ни право некого да прекрстува и затоа референцата не е никаква деноминација, како што Јанев редовно тврди. Таа е некаков код, точно „референца“ како да се ословува нашата земја, бидејќи ја обезличија. Трето, во резолуцијата никаде не се спомнува зборот „преговори“. Така е бидејќи СБ не може од некого да бара да преговара за своето име. Тоа е секако целта на резолуцијата, ама користениот речник е прецизен и за нас - поволен. Нема никаква потреба ние да го влошуваме што, инаку, масовно се прави во земјава.“ За жал Никовски сега сака да ја истакне својата голема дипломатска стручност преку буквите (букви “п“ и “ј“), или нивната карактеристика (голема или мала буква). Ова, по себе не засужува коментар. Исто така од фактот што Никовски не знает за поим „деноминација“ кои е прифатен и во мегународната научна периодика (AJIL, 1999. No1) произлегува дека амбасадорот воошто не барата со основните правни појмови. Во оваа смилса би му советовал да пред да пишува за ваквата стручна тематика прочита некој учебник од областа Вовед во право или Методологија на правото, ако веке нема прочитано ниту еден учебник по мегународното право. Еве да му појасниме на Никовски. Референцата или деноминацијата било како да е напишана, со мали или големи букви, е еднакво нелегална како наметнатиот назив. Ние со резолуцијата на Советот за Безбедност 817 и Резолуцијата на Генералното собрание 47/225 сме принудени да преговараме и во мегувреме да ја носиме референцата односно деноминацијата. Ова е потврдено во мегународната научна периодика (AJIL, 1999. No1) . Понатаму, проблемот со името од 1994. не е веке во надлежност на Советот за Безбедност. Оттаму, проблемот во овој момент не е безбедносно прашање! Ова значи дека ние можеме да го покренем во Генералното собрание на ООН и со потребната политичка воља можеме да воспоставиме уставното име Република Македонија во ООН. Понатаму, загрижувачки е што Никовски не знае дека разговорите за ваквите прашања од внатрешната јурисдикција се секогасш во дипломатијата ПРЕГОВОРИ, бидејки никој без обврска не би ни помислил да преговата за вкавите уставно дефинирани прашања. Ова се јасно гледа и од пресудата во корист на Македонија, каде на сите места се вели „преговори“, а ниру на едно место во целата пресуда не се спомнува поим „ разговори“. Понатаму, во следниот пасус, загрижувачки е што Никовски наивно мисли дека „Тоа беше меѓународен заговор против Македонија, без никој да нѐ поддржи.“ , потоа вели „Јанев, меѓутоа, воопшто не е во право дека проблемот можеме да го решиме преку Генералното собрание.“ Одговорот на оваа конструкција од Никовски е следната. Јанев своите заклуцчоци ги објавил во врвните светски списаниа, а Никовски само во своите колумни, претезжно во домакедонски медиуми, каде како што знаеме поминува се. Со ваквите погледи Никовски се обидува да прави авторитет мегу луге кои не се од струка, почнувајки од уметниците како такви од група Македонски манифест, па до функционери од нивото на претседател Иванов, кои како прифесор на Правен факултет нема речиси никакава ескпертиза во обалста на мегународното право. Крунското тнр. „Објаснување” на Никовски е едноставно: “ сѐ додека “случајот“ е во надлежност на Советот за безбедност, Генералното собрание нема никакви ингеренции да постапува. И некој да се обиде да отвори процедура во ГС, од СБ ќе им „јават“ дека сѐ уште трае медијација во нивен ангажман, дека прашањето има безбедносен карактер и – да се држат по страна. ГС нема можност да го игнорира тоа.“ Само од овој став јасно се гледа дека Никовски, не само што не го познава мегународното право, туку воопшто не јапознава ни мегународната политика и дипломатија. Тој едноставно не знае каде е надлежност! Прашање за името не е во надлежност на Совет за безбедност, туку е во надлежност на Секретаријатот на ООН односно на Генесек. Ова прашање за името, со ваквото (не)известување, не е било, ниту е можело да биде во надлежност на Советот за Беѕбедност на ОН. Ке повториме, од 1994, веке не се поднесуваат Извештаии за ова прашање до Советот за Беѕбедност на ООН. Но, во Македонија домашната главнонеедуцирана или неписмена јавност може и со ваквите глупости да се излаже. Понатаму, Никовски продоложува со иститете небулозни заклучоци. Тој вели: „Договор со Грција, кој би бил и минимално поволен за Македонија, објективно – не е возможен. Затоа, сите наши напори мора да се концентрирани во Њујорк ама во СБ, каде е проблемот и отворен и каде мора да се затвори, а не во ГС.“ Од ова се гледа дека Ристо Никовски, покрај се друго изнесено во претходниот дел за неговите заблуди, не знае дека: Одлуката за носење деноминцаијата (референцата) е направена во Генералното собране, а на предлогот на Советот за безбедност! Со други зборови тие се и таквите се нашиве експерти, од типот Никовски и слични во кабинтетие на премиери и претседатели, кои еве не знаат, ниту кои ни ставил „референцата“, а камоли што треба да се направи. На крај на оваа комична тнр. „полеика“ Ристо Никовски ниди и решение за името во вид на еден Мемрандум“. Тој предлог меморандум кои бара „вракање“ на името во ООН е како заклучувам целосно нестручно напишан, почнувајк од самиот назив. Имено, ние не „вракаме име“, бидејки се уште немаме име туку само наметната референца или деноминацијата. За да не трошим редови и своето (и ваше) време, ке обрнам внимание дека меморандумот на Никовски бара и „отштета“, од што уште еднаш се гледа крајно непознавање на мегународното право, па и дипломатијата. Од една страна Никовски вели дека во Советот за безбедност не чекаат сили кои се на Грчка страна (претпоставувам САД (според него)) кои ке блокрааат се од наша страна, а од друга страна Никовски очекува да ни излезаат во пресрет токму Генесек и Советот за безбедност! Но понатамошно полемизирање со Никовски е очигледно губење време, и мое и туге. Тој како советник на претходната Власт (претседател или премиер) можеше да иницира акција со таков меморандум. Но, цел беше да се урне мојот авторитет во областа на името и да се восопотави нов „експерт за името“ лојален на претседател и Иванов и Груевски. Со две-годишно повоторување дека идеите на Игор Јанев не функциоцираат, тој направи алиби претходаната Власт ништо да не прави на овој план, а за себе избори статус „експерт за името“ од доверба на претседателот и ВМРО. За крај, наместо измислување топла вода од тнр. експерти, Македонската Влада требаше само да ја копира страатегијата на Косово или Палестина односно да ја да премини мојата статегија за колективното признавање на уставното име во ООН. Она што Ристо Никовски круцијално не го разбира е дека : Споровите за дрзжавното име наможаат да постојат ни во мегинародното право, ниту во мегународната практика . Ова мегутоа, како што можав да приметам, не го разбираат ниту премиерите на Македонија односно државниот врв, вклучувакји го и претседателот Иванов, што се гледа од нивните ставови врзани за преговорите за името односно, односно според нив “разговорите за името“.
Анонимен - Игор Јанев on Четврток, 28 Декември 2017 01:17

Po povod https://www.mkd.mk/makedonija/politika/dachikj-eu-ni-se-luti-deka-koristime-republika-makedonija-velat-mora-bjrm се pokazhuva deka od pravna gledna tochka priznavanjeto državi ima iskluchivo politichka dimenzija, i deka sekoj po bilo koi prichini mozhe da prizna ili ne prizna nekoja drzhava, i deka i toa e suvereno pravo na sekoja zemja. No od druga strana, kako shto suvereno pravo na SAD e da priznaat Erusalim ili pr. Srbija da povleche priznanie za RM, taka suvereno pravo na Makedonija e i:
1. Da Ne pregovara za svoeto SUVERENO pravo so druga drzhava koja e obvinuva na politichka osnova odnosno da otfrli deka postoi SPOR za edno suvereno pravo ili neotugivo pravo;
2. Da pobara prodolozhuvanje chlenstovo vo OON pod Republika Makedonija (vo Generalnoto Sobranie na ON), koristejki go svoesto Suvereno pravo i SUVERENITE prava na drugite drzhavi (kako i nivnata politichka volja).

Sluchaj so Erusalim pokazha deka i pokraj VETO i blokadata na SAD vo Sovetot za Bezbednost na ON, prashanje za Erusalim stigna vo Generalnoto Sobranie na ON i se donese Rez. protiv SAD, so koja ON ne priznava Erusalim za glavniot grad na Erusalim!
Ako sekoja drzhava mozhe, kako pr. Srbija da ja promeni svojata odluka za priznavanjeto, taka so dobra volja (i dobro podgotvena Rez. vo ON) drzhavite vo Generalnoto Sobranie na ON, nezavisno od stavot na koja bilo golema sila (pa i SAD), mozhat da priznaat Makedonija vo OON kako Republika Makedonija.

Da se potsetime: Organ shto donel odluka za ref. BJRM beshe Generalnoto Sobranie na ON (a ne SB na ON, koi samo dade predlog do Generalnoto Sobranie na ON). GS na ON imashe ovlastuvanje predlogot na Sovetot za Bezbednost na ON da go odbie ili preformulira i da i dade na Makedonija chlenstovo pod ustavnoto ime. No bidejki nikoj od Makedonija ne sakashe 1993. da dade prigovor ili mislenje, rechisi bez diskusija i avtomatski GS na ON prifati vo celina formulacijata na SB na ON.

Toj shto dal denominacijata (ref) BJRM, a toa e Generalnoto Sobranie na ON , toj mozhe i da ja promeni odlukata i prodlzhi chlenstovoto na Makedonija vo ON kako Republika Makedonija.

Po povod https://www.mkd.mk/makedonija/politika/dachikj-eu-ni-se-luti-deka-koristime-republika-makedonija-velat-mora-bjrm се pokazhuva deka od pravna gledna tochka priznavanjeto državi ima iskluchivo politichka dimenzija, i deka sekoj po bilo koi prichini mozhe da prizna ili ne prizna nekoja drzhava, i deka i toa e suvereno pravo na sekoja zemja. No od druga strana, kako shto suvereno pravo na SAD e da priznaat Erusalim ili pr. Srbija da povleche priznanie za RM, taka suvereno pravo na Makedonija e i: 1. Da Ne pregovara za svoeto SUVERENO pravo so druga drzhava koja e obvinuva na politichka osnova odnosno da otfrli deka postoi SPOR za edno suvereno pravo ili neotugivo pravo; 2. Da pobara prodolozhuvanje chlenstovo vo OON pod Republika Makedonija (vo Generalnoto Sobranie na ON), koristejki go svoesto Suvereno pravo i SUVERENITE prava na drugite drzhavi (kako i nivnata politichka volja). Sluchaj so Erusalim pokazha deka i pokraj VETO i blokadata na SAD vo Sovetot za Bezbednost na ON, prashanje za Erusalim stigna vo Generalnoto Sobranie na ON i se donese Rez. protiv SAD, so koja ON ne priznava Erusalim za glavniot grad na Erusalim! Ako sekoja drzhava mozhe, kako pr. Srbija da ja promeni svojata odluka za priznavanjeto, taka so dobra volja (i dobro podgotvena Rez. vo ON) drzhavite vo Generalnoto Sobranie na ON, nezavisno od stavot na koja bilo golema sila (pa i SAD), mozhat da priznaat Makedonija vo OON kako Republika Makedonija. Da se potsetime: Organ shto donel odluka za ref. BJRM beshe Generalnoto Sobranie na ON (a ne SB na ON, koi samo dade predlog do Generalnoto Sobranie na ON). GS na ON imashe ovlastuvanje predlogot na Sovetot za Bezbednost na ON da go odbie ili preformulira i da i dade na Makedonija chlenstovo pod ustavnoto ime. No bidejki nikoj od Makedonija ne sakashe 1993. da dade prigovor ili mislenje, rechisi bez diskusija i avtomatski GS na ON prifati vo celina formulacijata na SB na ON. Toj shto dal denominacijata (ref) BJRM, a toa e Generalnoto Sobranie na ON , toj mozhe i da ja promeni odlukata i prodlzhi chlenstovoto na Makedonija vo ON kako Republika Makedonija.
Анонимен - СДСМ on Сабота, 30 Декември 2017 17:01

Јанев до Нимиц: Дали САД би прифатиле референца „Поранешна британска колонија“?

Околу таканареченото „прашање за името“ на Република Македонија, како би се однесувале САД ако Обединетите нации се обидат да ѝ наметнат ознака за членство во ОН „Поранешна британска колонија“ менувајќи го официјалното име САД.

Како што знаете, референцата за Република Македонија во ООН е „Поранешната југословенска република Македонија“ (ФИРОМ)!

Претпоставувам – напиша во отвореното писмо до медијаторот Метју Нимиц, македонскиот дипломат и експерт за меѓународно право, Игор Јанев – Вашиот одговор би бил дека САД никогаш нема да станат членка на која било меѓународна организација ако мора да прифатат „Поранешна британска колонија“ за привременото име или референца за САД во меѓународните организации. Македонските дипломати, продолжува Јанев, секогаш го презентираа фактот дека името „Македонија“ е легално поинакво од „Република Македонија“”, така што немаат основа грчките обвинувања дека тоа подразбира територијални претензии“.

Името на државата е предмет на домашното законодавство на таа држава (бидејќи секоја држава има природно вродено право на име), не создава меѓународни законски права за државата што го прифаќа името, ниту пак наметнува законски обврски на други држави.

Јасно е дека името нема влијание врз територијалните права на државите, му напиша Јанев на Нимиц потсетувајчи дека Грција ја обвини Македонија во ОН за македонскиот иредентизам и експанзионизам.

„Дозволете ми да Ве потсетам, само за ваша информација, дека постојат уставни одредби (измените на Уставот на Македонија, направени на 6 јануари 1992 година), со кој се декларира дека Република Македонија „нема територијални претензии кон било кои соседни држави“ пишува на крајот од писмото до Метју Нимиц.

Игор Јанев, инаку смета дека државите во Генерално собрание на ОН, независно од ставот на која било голема сила (па и САД), можат да ја признаат Македонија во ОН како Република Македонија. Органот што донесе одлука за референцата ПЈРМ беше Генерално собрание на ОН (а не Советот за безбедност на ОН, кој само даде предлог до Генерално собрание на ОН). ГС на ОН имаше овластување предлогот од Советот за безбедност на ОН да го одбие или да го преформулира и да ѝ даде на Македонија членство под уставното име.

„Тој што ја дал деноминацијата (референцата) ПЈРМ, а тоа е Генерално собрание на ОН, тој може и да ја промени одлуката и да продолжи членството на Македонија во ОН како Република Македонија“, тврди Јанев.

http://expres.mk/јанев-до-нимиц-дали-сад-би-прифатиле-ре/

Јанев до Нимиц: Дали САД би прифатиле референца „Поранешна британска колонија“? Околу таканареченото „прашање за името“ на Република Македонија, како би се однесувале САД ако Обединетите нации се обидат да ѝ наметнат ознака за членство во ОН „Поранешна британска колонија“ менувајќи го официјалното име САД. Како што знаете, референцата за Република Македонија во ООН е „Поранешната југословенска република Македонија“ (ФИРОМ)! Претпоставувам – напиша во отвореното писмо до медијаторот Метју Нимиц, македонскиот дипломат и експерт за меѓународно право, Игор Јанев – Вашиот одговор би бил дека САД никогаш нема да станат членка на која било меѓународна организација ако мора да прифатат „Поранешна британска колонија“ за привременото име или референца за САД во меѓународните организации. Македонските дипломати, продолжува Јанев, секогаш го презентираа фактот дека името „Македонија“ е легално поинакво од „Република Македонија“”, така што немаат основа грчките обвинувања дека тоа подразбира територијални претензии“. Името на државата е предмет на домашното законодавство на таа држава (бидејќи секоја држава има природно вродено право на име), не создава меѓународни законски права за државата што го прифаќа името, ниту пак наметнува законски обврски на други држави. Јасно е дека името нема влијание врз територијалните права на државите, му напиша Јанев на Нимиц потсетувајчи дека Грција ја обвини Македонија во ОН за македонскиот иредентизам и експанзионизам. „Дозволете ми да Ве потсетам, само за ваша информација, дека постојат уставни одредби (измените на Уставот на Македонија, направени на 6 јануари 1992 година), со кој се декларира дека Република Македонија „нема територијални претензии кон било кои соседни држави“ пишува на крајот од писмото до Метју Нимиц. Игор Јанев, инаку смета дека државите во Генерално собрание на ОН, независно од ставот на која било голема сила (па и САД), можат да ја признаат Македонија во ОН како Република Македонија. Органот што донесе одлука за референцата ПЈРМ беше Генерално собрание на ОН (а не Советот за безбедност на ОН, кој само даде предлог до Генерално собрание на ОН). ГС на ОН имаше овластување предлогот од Советот за безбедност на ОН да го одбие или да го преформулира и да ѝ даде на Македонија членство под уставното име. „Тој што ја дал деноминацијата (референцата) ПЈРМ, а тоа е Генерално собрание на ОН, тој може и да ја промени одлуката и да продолжи членството на Македонија во ОН како Република Македонија“, тврди Јанев. http://expres.mk/јанев-до-нимиц-дали-сад-би-прифатиле-ре/
Анонимен - МКД on Петок, 05 Јануари 2018 16:56

Колективно признавање на уставното име во ОН. Ние можеме да го покренеме во Генералното собрание на ООН и со потребната политичка волја можеме да го воспоставиме уставното име Република Македонија во ООН.

Во својот текст во кој вели дека „нема решение за името преку Генералното собрание на ООН“ Ристо Никовски се обидува да го критикува мојот пристап со кои се нуди решение за воспоставување на уставното име Република Македонија во ООН.
Тој вели дека во мојот најнов текст јас не нудам решение за овој проблем. Овие мои ставови се објавени уште во 1999 година во „Нова Македонија“, а овој предлог му е понуден на кабинетот на тогашниот македонски претседател Киро Глигоров. Во тоа време во оптек беше и непрецизниот израз „референтно име“ бидејќи дипломатијата луташе во магла со неразбирање на проблемот со името.
Никовски вели дека Јанев е апсолутно во право дека Советот за безбедност на ООН ја остави Македонија без целосен меѓународен правен идентитет, дека е тоа понижувачко за земјата бидејќи ја прави нерамноправна на меѓународната сцена, дека се навлегува во областа на нашите неотуѓиви права, дека грчките барања немаат основа во меѓународното право, дека името мора да биде еден од најзначајните приоритети на нашата надворешна политика... Меѓутоа, тој воопшто не е во право кога зборува за „референтно име“ (а ја споменува и кратенката која е бесмислена и навредлива, а ја „измислија“ Грците, а не ООН) и за обврската на Македонија да преговара со Грција околу името. Во резолуцијата 817/93 нема ништо од тоа, вели Никовски. Од овие реченици се гледа дека амбасадорот воопшто не прави разлика меѓу правниот идентитет и правниот субјективитет. Не се работи дека ние сме без „без целосен правен идентитет“, туку „без целосен правен субјективитет“. „Референцата“ е деноминација, и од правна гледна точка не е битно дали рефернацата е во скратената верзија или е во целосната нескратена верзија.
Па Никовски вели дека „референцата, која гласи „поранешна југословенска Република Македонија“ има мали букви “п“ и “ј“ што значи дека тие не се дел од никакво име. Ако беа, ќе беа големи букви. Второ, Советот за безбедност на ООН нема никаков мандат ни право некого да прекрстува и затоа референцата не е никаква деноминација, како што Јанев редовно тврди. Таа е некаков код, точно „референца“ како да се ословува нашата земја, бидејќи ја обезличија. Трето, во резолуцијата никаде не се спомнува зборот „преговори“. Така е бидејќи СБ не може од некого да бара да преговара за своето име. Тоа е секако целта на резолуцијата, ама користениот речник е прецизен и за нас - поволен. Нема никаква потреба ние да го влошуваме што, инаку, масовно се прави во земјава“. Тоа со буквите „п“ и „ј“ или нивната карактеристика (голема или мала) не заслужува коментар. Поимот „деноминација“ е прифатен и во меѓународната научна периодика (AJIL, 1999. No1).
Референцата или деноминацијата како било да е напишана, со мали или големи букви, е еднакво нелегална како наметнатиот назив. Ние со Резолуцијата на Советот за безбедност 817 и Резолуцијата на Генералното собрание 47/225 сме принудени да преговараме и во меѓувреме да ја носиме референцата, односно деноминацијата. Ова е потврдено во меѓународната научна периодика (AJIL, 1999. No1). Понатаму, проблемот со името од 1994 не е веќе во надлежност на Советот за безбедност. Оттаму, проблемот во овој момент не е безбедносно прашање! Ова значи дека ние можеме да го покренеме во Генералното собрание на ООН и со потребната политичка волја можеме да го воспоставиме уставното име Република Македонија во ООН.
Разговорите за ваквите прашања од внатрешната јурисдикција во дипломатијата се секогаш ПРЕГОВОРИ, бидејќи никој без обврска не би ни помислил да преговата за вкавите уставно дефинирани прашања. Ова јасно се гледа и од пресудата на судот во Хаг во корист на Македонија, каде на сите места се вели „преговори“, а ниту на едно место во целата пресуда не се споменува поимот „разговори“.
„Тоа беше меѓународен заговор против Македонија, без никој да нѐ поддржи... Јанев, меѓутоа, воопшто не е во право дека проблемот можеме да го решиме преку Генералното собрание“, вели Никовски.
Јас своите заклучоци ги објавив во врвните светски списанија, а не само во колумни по македонските медиуми. Чудно е како претседателот Иванов, како професор на Правен факултет досега не добил никакава експертиза во областа на меѓународното право.
Никовски смета дека сѐ додека „случајот“ е во надлежност на Советот за безбедност, Генералното собрание нема никакви ингеренции да постапува. И некој да се обиде да отвори процедура во ГС, од СБ ќе им „јават“ дека сѐ уште трае медијација, дека прашањето има безбедносен карактер и – да се држат по страна. ГС нема можност да го игнорира тоа.
Прашањето за името не е во надлежност на Совет за безбедност, туку е во надлежност на Секретаријатот на ООН. Ова прашање за името, со ваквото (не)известување, не било, ниту пак можело да биде во надлежност на Советот за безбедност на ОН. Ќе повториме, од 1994, веќе не се поднесуваат извештаи за ова прашање до Советот за безбедност на ООН.
Никовски вели дека со „договор со Грција, кој би бил и минимално поволен за Македонија, објективно – не е возможен. Затоа, сите наши напори мора да се концентрирани во Њујорк, ама во СБ, каде е проблемот и отворен и каде мора да се затвори, а не во ГС“.
Одлуката за носење деноминцаијата (референцата) е направена во Генералното собрание, а на предлог на Советот за безбедност! Чудно е тоа што по кабинетите во Скопје не се знае кој ни ја ставил „референцата“, а камо ли што треба да се направи.
Се нуди и решение за името во вид на еден меморандум во кој се бара „враќање“ на името во ООН. Ние не „враќаме име“, бидејќи сѐ уште немаме име, туку само наметната референца или деноминацијата. Во овој меморандум се бара и „отштета“. Од една страна се вели дека во Советот за безбедност нѐ чекаат сили кои се на грчка страна (претпоставувам мисли на САД) кои ќе блокрааат сѐ од наша страна, а од друга страна очекува да ни излезат во пресрет токму Генесек и Советот за безбедност!
Македонската влада треба само да ја копира стратегијата на Косово или Палестина, односно да ја да примени мојата стратегија за колективното признавање на уставното име во ООН. Споровите за државното име не можат да постојат ни во меѓународното право, ниту во меѓународната практика. Ова меѓутоа, како што можав да приметам, не го разбираат ниту премиерите на Македонија, односно државниот врв, вклучувајќи го и претседателот Иванов, што се гледа од нивните ставови поврзани за преговорите за името, односно „разговорите за името“.
Игор Јанев
(Со ова ја завршуваме полемиката меѓу Јанев и Никовски)

Колективно признавање на уставното име во ОН. Ние можеме да го покренеме во Генералното собрание на ООН и со потребната политичка волја можеме да го воспоставиме уставното име Република Македонија во ООН. Во својот текст во кој вели дека „нема решение за името преку Генералното собрание на ООН“ Ристо Никовски се обидува да го критикува мојот пристап со кои се нуди решение за воспоставување на уставното име Република Македонија во ООН. Тој вели дека во мојот најнов текст јас не нудам решение за овој проблем. Овие мои ставови се објавени уште во 1999 година во „Нова Македонија“, а овој предлог му е понуден на кабинетот на тогашниот македонски претседател Киро Глигоров. Во тоа време во оптек беше и непрецизниот израз „референтно име“ бидејќи дипломатијата луташе во магла со неразбирање на проблемот со името. Никовски вели дека Јанев е апсолутно во право дека Советот за безбедност на ООН ја остави Македонија без целосен меѓународен правен идентитет, дека е тоа понижувачко за земјата бидејќи ја прави нерамноправна на меѓународната сцена, дека се навлегува во областа на нашите неотуѓиви права, дека грчките барања немаат основа во меѓународното право, дека името мора да биде еден од најзначајните приоритети на нашата надворешна политика... Меѓутоа, тој воопшто не е во право кога зборува за „референтно име“ (а ја споменува и кратенката која е бесмислена и навредлива, а ја „измислија“ Грците, а не ООН) и за обврската на Македонија да преговара со Грција околу името. Во резолуцијата 817/93 нема ништо од тоа, вели Никовски. Од овие реченици се гледа дека амбасадорот воопшто не прави разлика меѓу правниот идентитет и правниот субјективитет. Не се работи дека ние сме без „без целосен правен идентитет“, туку „без целосен правен субјективитет“. „Референцата“ е деноминација, и од правна гледна точка не е битно дали рефернацата е во скратената верзија или е во целосната нескратена верзија. Па Никовски вели дека „референцата, која гласи „поранешна југословенска Република Македонија“ има мали букви “п“ и “ј“ што значи дека тие не се дел од никакво име. Ако беа, ќе беа големи букви. Второ, Советот за безбедност на ООН нема никаков мандат ни право некого да прекрстува и затоа референцата не е никаква деноминација, како што Јанев редовно тврди. Таа е некаков код, точно „референца“ како да се ословува нашата земја, бидејќи ја обезличија. Трето, во резолуцијата никаде не се спомнува зборот „преговори“. Така е бидејќи СБ не може од некого да бара да преговара за своето име. Тоа е секако целта на резолуцијата, ама користениот речник е прецизен и за нас - поволен. Нема никаква потреба ние да го влошуваме што, инаку, масовно се прави во земјава“. Тоа со буквите „п“ и „ј“ или нивната карактеристика (голема или мала) не заслужува коментар. Поимот „деноминација“ е прифатен и во меѓународната научна периодика (AJIL, 1999. No1). Референцата или деноминацијата како било да е напишана, со мали или големи букви, е еднакво нелегална како наметнатиот назив. Ние со Резолуцијата на Советот за безбедност 817 и Резолуцијата на Генералното собрание 47/225 сме принудени да преговараме и во меѓувреме да ја носиме референцата, односно деноминацијата. Ова е потврдено во меѓународната научна периодика (AJIL, 1999. No1). Понатаму, проблемот со името од 1994 не е веќе во надлежност на Советот за безбедност. Оттаму, проблемот во овој момент не е безбедносно прашање! Ова значи дека ние можеме да го покренеме во Генералното собрание на ООН и со потребната политичка волја можеме да го воспоставиме уставното име Република Македонија во ООН. Разговорите за ваквите прашања од внатрешната јурисдикција во дипломатијата се секогаш ПРЕГОВОРИ, бидејќи никој без обврска не би ни помислил да преговата за вкавите уставно дефинирани прашања. Ова јасно се гледа и од пресудата на судот во Хаг во корист на Македонија, каде на сите места се вели „преговори“, а ниту на едно место во целата пресуда не се споменува поимот „разговори“. „Тоа беше меѓународен заговор против Македонија, без никој да нѐ поддржи... Јанев, меѓутоа, воопшто не е во право дека проблемот можеме да го решиме преку Генералното собрание“, вели Никовски. Јас своите заклучоци ги објавив во врвните светски списанија, а не само во колумни по македонските медиуми. Чудно е како претседателот Иванов, како професор на Правен факултет досега не добил никакава експертиза во областа на меѓународното право. Никовски смета дека сѐ додека „случајот“ е во надлежност на Советот за безбедност, Генералното собрание нема никакви ингеренции да постапува. И некој да се обиде да отвори процедура во ГС, од СБ ќе им „јават“ дека сѐ уште трае медијација, дека прашањето има безбедносен карактер и – да се држат по страна. ГС нема можност да го игнорира тоа. Прашањето за името не е во надлежност на Совет за безбедност, туку е во надлежност на Секретаријатот на ООН. Ова прашање за името, со ваквото (не)известување, не било, ниту пак можело да биде во надлежност на Советот за безбедност на ОН. Ќе повториме, од 1994, веќе не се поднесуваат извештаи за ова прашање до Советот за безбедност на ООН. Никовски вели дека со „договор со Грција, кој би бил и минимално поволен за Македонија, објективно – не е возможен. Затоа, сите наши напори мора да се концентрирани во Њујорк, ама во СБ, каде е проблемот и отворен и каде мора да се затвори, а не во ГС“. Одлуката за носење деноминцаијата (референцата) е направена во Генералното собрание, а на предлог на Советот за безбедност! Чудно е тоа што по кабинетите во Скопје не се знае кој ни ја ставил „референцата“, а камо ли што треба да се направи. Се нуди и решение за името во вид на еден меморандум во кој се бара „враќање“ на името во ООН. Ние не „враќаме име“, бидејќи сѐ уште немаме име, туку само наметната референца или деноминацијата. Во овој меморандум се бара и „отштета“. Од една страна се вели дека во Советот за безбедност нѐ чекаат сили кои се на грчка страна (претпоставувам мисли на САД) кои ќе блокрааат сѐ од наша страна, а од друга страна очекува да ни излезат во пресрет токму Генесек и Советот за безбедност! Македонската влада треба само да ја копира стратегијата на Косово или Палестина, односно да ја да примени мојата стратегија за колективното признавање на уставното име во ООН. Споровите за државното име не можат да постојат ни во меѓународното право, ниту во меѓународната практика. Ова меѓутоа, како што можав да приметам, не го разбираат ниту премиерите на Македонија, односно државниот врв, вклучувајќи го и претседателот Иванов, што се гледа од нивните ставови поврзани за преговорите за името, односно „разговорите за името“. Игор Јанев (Со ова ја завршуваме полемиката меѓу Јанев и Никовски)

Dear Matthew Nimetz,
I wonder, in regards to the so-called “Name issue” of the Republic of Macedonia, how would USA behave if the United Nations tried to impose a UN membership designation “Former British colony…”, replacing the official name, the USA. Since, as you know, the reference for the Republic of Macedonia in the UN is “the Former Yugoslav republic…”!
I guess, your answer would be that the USA will never become a member of any international organization if it had to accept “Former British colony…” as  provisional reference. Macedonian diplomats have always presented the fact that the name “Macedonia” is legally different from the “Republic of Macedonia”, so there are no grounds to complain from the Greek State, nor is there any real dispute. The Greek allegation that the name of the state implies “territorial claims” has no legal significance or grounds.
The name of a state is a subject of that state’s domestic jurisdiction, since every state naturally has an inherent right to its self-determination. It does not create international legal rights for the state that adopts the name, nor does it impose legal obligations on other states. Clearly, the name does not have any impact on the territorial rights of states. Greece has been accusing the Republic of Macedonia in the UN and making a mockery of it with false claims of Macedonian “irredentism” and “expansionism” everywhere.
Let me remind you, Sir, just for your information, that there are Constitutional provisions (amendments to the Macedonian Constitution, made on January 6, 1992) clearly guaranteeing that the Republic of Macedonia “has no territorial claims against any neighbouring states”.
Accept, Sir, the assurances of my highest consideration,
Sincerely yours,
Prof. Dr. Igor Janev

Dear Matthew Nimetz, I wonder, in regards to the so-called “Name issue” of the Republic of Macedonia, how would USA behave if the United Nations tried to impose a UN membership designation “Former British colony…”, replacing the official name, the USA. Since, as you know, the reference for the Republic of Macedonia in the UN is “the Former Yugoslav republic…”! I guess, your answer would be that the USA will never become a member of any international organization if it had to accept “Former British colony…” as  provisional reference. Macedonian diplomats have always presented the fact that the name “Macedonia” is legally different from the “Republic of Macedonia”, so there are no grounds to complain from the Greek State, nor is there any real dispute. The Greek allegation that the name of the state implies “territorial claims” has no legal significance or grounds. The name of a state is a subject of that state’s domestic jurisdiction, since every state naturally has an inherent right to its self-determination. It does not create international legal rights for the state that adopts the name, nor does it impose legal obligations on other states. Clearly, the name does not have any impact on the territorial rights of states. Greece has been accusing the Republic of Macedonia in the UN and making a mockery of it with false claims of Macedonian “irredentism” and “expansionism” everywhere. Let me remind you, Sir, just for your information, that there are Constitutional provisions (amendments to the Macedonian Constitution, made on January 6, 1992) clearly guaranteeing that the Republic of Macedonia “has no territorial claims against any neighbouring states”. Accept, Sir, the assurances of my highest consideration, Sincerely yours, Prof. Dr. Igor Janev
Анонимен - MNR on Среда, 10 Јануари 2018 18:22

DRAFT UNITED NATIONS RESOLUTION

The General Assembly,

Taking into considerations that “the Former Yugoslav Republic of Macedonia”, admitted into to the United Nations membership in 1993, by the Resolution 47/225, upon recommendation of the Security Council Resolution 817 (1993), had been until present day recognized by the enormous majority of United Nations members by its Constitutional name and that negotiations with Greece over the State’s name didn’t yielded in any outcome,

Considering Articles 2 (particularly par.1,4,7) and 4(1) of the Charter of the United Nations,

Heaving in mind also the General Assembly Resolutions 113/II of 1947 and 197/III of 1948, and particularly the Advisory Opinion of the International Court of Justice delivered on 28 of May, 1948, relating to inadmissibility of preconditions for membership outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of United Nations Charter,

Reaffirming that every state naturally has an inherent right to a name and that determination of the state’s names represent the subject of their sovereign domestic jurisdiction,

Reaffirming also that state’s names, as a legal identity of international subjects is essential element of their juridical personality, and their statehood,

For the purpose to resolve the long term unusual and unacceptable membership status of the state member of the United Nations, issue originated from the unusual admission resolutions stipulating preconditions outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of the Charter of the United Nations, and for the purpose to protect the order of the United Nations and particularly the legal representation in the United Nations System,



Decides to extend the membership of the state provisionally referred as “the Former Yugoslav Republic of Macedonia” under its official constitutional name Republic of Macedonia.

DRAFT UNITED NATIONS RESOLUTION The General Assembly, Taking into considerations that “the Former Yugoslav Republic of Macedonia”, admitted into to the United Nations membership in 1993, by the Resolution 47/225, upon recommendation of the Security Council Resolution 817 (1993), had been until present day recognized by the enormous majority of United Nations members by its Constitutional name and that negotiations with Greece over the State’s name didn’t yielded in any outcome, Considering Articles 2 (particularly par.1,4,7) and 4(1) of the Charter of the United Nations, Heaving in mind also the General Assembly Resolutions 113/II of 1947 and 197/III of 1948, and particularly the Advisory Opinion of the International Court of Justice delivered on 28 of May, 1948, relating to inadmissibility of preconditions for membership outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of United Nations Charter, Reaffirming that every state naturally has an inherent right to a name and that determination of the state’s names represent the subject of their sovereign domestic jurisdiction, Reaffirming also that state’s names, as a legal identity of international subjects is essential element of their juridical personality, and their statehood, For the purpose to resolve the long term unusual and unacceptable membership status of the state member of the United Nations, issue originated from the unusual admission resolutions stipulating preconditions outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of the Charter of the United Nations, and for the purpose to protect the order of the United Nations and particularly the legal representation in the United Nations System, Decides to extend the membership of the state provisionally referred as “the Former Yugoslav Republic of Macedonia” under its official constitutional name Republic of Macedonia.
Анонимен - СМК on Четврток, 01 Февруари 2018 11:03

Со усвојување на оваа предложена (нацрт) Резолуција од ООН Македонија ќе го оствари своето право да биде ословувана во ООН и надвор од ООН како Република Македонија. Со тоа проблем ќе биде решен.

НАЦРТ РЕЗОЛУЦИЈАТА НА ОБЕДИНЕТИТЕ НАЦИИ

Генералното собрание,
Земајќи предвид дека "Поранешната Југословенска Република Македонија", примена во членството на Обединетите нации во 1993 година, со Резолуцијата 47/225, по препорака на Резолуцијата 817 (1993) на Советот за безбедност, до денес беше признаена од страна на огромно мнозинство од членовите на Обединетите нации со неговото уставно име и дека преговорите со Грција во врска со името на држава не дадоа никаков исход,
Имајќи ги предвид членовите 2 (особено пара. 1, 4, 7) и 4 (1) од Повелбата на Обединетите нации,
Земајќи ги предвид и резолуциите на Генералното собрание 113 / II од 1947 и 197 / III од 1948 година, а особено Советодавното мислење на Меѓународниот суд на правдата доставено на 28 мај 1948 година, во врска со неприфатливоста на предусловите за членство надвор од опсегот од исцрпните услови од член 4 (1) од Повелбата на Обединетите нации,
Потврдувајќи дека секоја држава природно има вродено право на име и тоа дека определување на имињата на државата претставува предмет на нивната суверена домашна јурисдикција,
Потврдувајќи исто така дека имињата на државата како правен идентитет на меѓународните субјекти се суштински елемент на нивната правна личност и нивната државност,
За да се реши долготрајниот невообичаен и неприфатлив членски статус на една членката на Обединетите нации, прашањето кое потекнува од необичните резолуции за прием во ОН со кои се утврдуваат предуслови надвор од опфатот на сеопфатните услови од член 4 (1) од Повелбата на Обединетите нации, а исто така и со цел да се заштити поредок на Обединетите нации, а особено правното претставување во системот на Обединетите нации,

Донесе одлука да го продолжи членството на државата, привремено реферирана како "Поранешна Југословенска Република Македонија", под нејзиното официјално уставно име Република Македонија.

DRAFT UNITED NATIONS RESOLUTION
The General Assembly,
Taking into considerations that “the Former Yugoslav Republic of Macedonia”, admitted into to the United Nations membership in 1993, by the Resolution 47/225, upon recommendation of the Security Council Resolution 817 (1993), had been until present day recognized by the enormous majority of United Nations members by its Constitutional name and that negotiations with Greece over the State’s name didn’t yielded in any outcome,
Considering Articles 2 (particularly par.1,4,7) and 4(1) of the Charter of the United Nations,
Heaving in mind also the General Assembly Resolutions 113/II of 1947 and 197/III of 1948, and particularly the Advisory Opinion of the International Court of Justice delivered on 28 of May, 1948, relating to inadmissibility of preconditions for membership outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of United Nations Charter,
Reaffirming that every state naturally has an inherent right to a name and that determination of the state’s names represent the subject of their sovereign domestic jurisdiction,
Reaffirming also that state’s names, as a legal identity of international subjects is essential element of their juridical personality, and their statehood,
For the purpose to resolve the long term unusual and unacceptable membership status of the state member of the United Nations, issue originated from the unusual admission resolutions stipulating preconditions outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of the Charter of the United Nations, and for the purpose to protect the order of the United Nations and particularly the legal representation in the United Nations System,

Decides to extend the membership of the state provisionally referred as “the Former Yugoslav Republic of Macedonia” under its official constitutional name Republic of Macedonia.

Потпиши петиција за името во ОН: https://www.change.org/p/united-nations-solution-to-the-name-problem-of-the-republic-of-macedonia-in-the-un

Со усвојување на оваа предложена (нацрт) Резолуција од ООН Македонија ќе го оствари своето право да биде ословувана во ООН и надвор од ООН како Република Македонија. Со тоа проблем ќе биде решен. НАЦРТ РЕЗОЛУЦИЈАТА НА ОБЕДИНЕТИТЕ НАЦИИ Генералното собрание, Земајќи предвид дека "Поранешната Југословенска Република Македонија", примена во членството на Обединетите нации во 1993 година, со Резолуцијата 47/225, по препорака на Резолуцијата 817 (1993) на Советот за безбедност, до денес беше признаена од страна на огромно мнозинство од членовите на Обединетите нации со неговото уставно име и дека преговорите со Грција во врска со името на држава не дадоа никаков исход, Имајќи ги предвид членовите 2 (особено пара. 1, 4, 7) и 4 (1) од Повелбата на Обединетите нации, Земајќи ги предвид и резолуциите на Генералното собрание 113 / II од 1947 и 197 / III од 1948 година, а особено Советодавното мислење на Меѓународниот суд на правдата доставено на 28 мај 1948 година, во врска со неприфатливоста на предусловите за членство надвор од опсегот од исцрпните услови од член 4 (1) од Повелбата на Обединетите нации, Потврдувајќи дека секоја држава природно има вродено право на име и тоа дека определување на имињата на државата претставува предмет на нивната суверена домашна јурисдикција, Потврдувајќи исто така дека имињата на државата како правен идентитет на меѓународните субјекти се суштински елемент на нивната правна личност и нивната државност, За да се реши долготрајниот невообичаен и неприфатлив членски статус на една членката на Обединетите нации, прашањето кое потекнува од необичните резолуции за прием во ОН со кои се утврдуваат предуслови надвор од опфатот на сеопфатните услови од член 4 (1) од Повелбата на Обединетите нации, а исто така и со цел да се заштити поредок на Обединетите нации, а особено правното претставување во системот на Обединетите нации, Донесе одлука да го продолжи членството на државата, привремено реферирана како "Поранешна Југословенска Република Македонија", под нејзиното официјално уставно име Република Македонија. DRAFT UNITED NATIONS RESOLUTION The General Assembly, Taking into considerations that “the Former Yugoslav Republic of Macedonia”, admitted into to the United Nations membership in 1993, by the Resolution 47/225, upon recommendation of the Security Council Resolution 817 (1993), had been until present day recognized by the enormous majority of United Nations members by its Constitutional name and that negotiations with Greece over the State’s name didn’t yielded in any outcome, Considering Articles 2 (particularly par.1,4,7) and 4(1) of the Charter of the United Nations, Heaving in mind also the General Assembly Resolutions 113/II of 1947 and 197/III of 1948, and particularly the Advisory Opinion of the International Court of Justice delivered on 28 of May, 1948, relating to inadmissibility of preconditions for membership outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of United Nations Charter, Reaffirming that every state naturally has an inherent right to a name and that determination of the state’s names represent the subject of their sovereign domestic jurisdiction, Reaffirming also that state’s names, as a legal identity of international subjects is essential element of their juridical personality, and their statehood, For the purpose to resolve the long term unusual and unacceptable membership status of the state member of the United Nations, issue originated from the unusual admission resolutions stipulating preconditions outside of the scope of the exhaustive conditions of Article 4(1) of the Charter of the United Nations, and for the purpose to protect the order of the United Nations and particularly the legal representation in the United Nations System, Decides to extend the membership of the state provisionally referred as “the Former Yugoslav Republic of Macedonia” under its official constitutional name Republic of Macedonia. Потпиши петиција за името во ОН: https://www.change.org/p/united-nations-solution-to-the-name-problem-of-the-republic-of-macedonia-in-the-un
Анонимен
Среда, 18 Јули 2018
Поддржано од:       Имплементирано од:       Проект: